خبر و دیدگاه
زندگی من : قسمت چهل و نهم
خداوند غریق رحمت کند پدرم را دو چیز را در مغز من تزریق کرده بود یکی کتاب خواندن و دوم سفر کردن . با همان امکانات محدود که در افغانستان بود و امکانات مالی هم محدود بود زیرا پدرم یک مرد ثروتمند نبود و به جز حقوق که از معلمی میگرفت هیچی نداشت . من بعضی خانواده ها را که حالا خبر می شوم که در افغانستان صد ها جریب زمین دارند و باز کابل می روند و ملکیت خود را بفروش می رسانند برای من سوال پیش می شود که از کجا کردند این همه ثروت را ؟؟ در حالیکه مردم ما بسیار کم بغل و فقیر بودند ؟؟ حالا ، می دانم که این زمین ها از کجا بدست آمده و اما موضوع زندگینامه من نیست ، موضوع تاریخ افغانستان است .
یک روز یک کسی پیدا خواهد شد که چطور بعضی اشخاص بدون اینکه سرمایه داسته باشد. و یا تجارت کند این همه زمین و ثروت را داشتند و اکثر مردم به فقر زندگی میکرد . تا که امکانات بود من در افغانستان سفر کردم . در اروپا هم که شاگرد بودم و برگشت من به کابل تثبیت شد که باید راه میهن می شدم ، پدرم برای من نوشت که اگر چند دالر پس انداز داری شهر های مهم اروپا را سفر کن که دیگر این فرصت پیدا نمی شود . فوزیه جان و من همین کار را کردیم و در سال ۱۹۷۷ از راه زمین کابل رفتیم و چندین شهر اروپایی و بلاخره ترکیه و ایران را گذشته کابل رسیدیم . واقعا از سفر خود لذت بردیم . در کشور یوگوسلاویه که حالا دیگر وجود ندارد و یک نظام کمونیستی داشتند و اما مردم بسیار گرم و مهانواز بودند . در شهر بلگراد رسیده بودیم که فوزیه جان بسیار مریض شد . درین وقت بود که ما یک جوان را معرفی شدیم و او ما را بسیار کمک کرد و خانه خود برد . مادرش دکتر طب بود . فورا فوزیه حان را زیر تداوی گرفت و دو شب در خانه آنها بودیم و اما باید کسی نمی دانست . حالا اون جوان در آسبای دور فکر کنم در سریلانکا زندگی می کند . چند سال پیش من را پیدا کرد و بعد از سالها به تماس شدیم
در راه ایران یک جوان ایرانی بسیار ما را کمک کرد . همسفر بودیم . در آن زمان کریدت کارت نبود و باید پول نقد می داشتیم . وقتی به تهران می رسیدیم جمعه می بود و گفت که بانک ها بسته است . جوان ایرانی برای ما چند صد ریال داد که تا بانک باز شود دست ما بند نشود .برای ما قصه کرد که بعضی مشکلات سیاسی دارد و اگر او را دیگر ندیدیم باید بدانیم که سرنوشت او رسیدن به خانه نبود . همان بود که در سرحد/ مرز ایران و ترکیه پولیس مخفی ایران که اصلا خاواک بودند او را به جرم ضد پادشاه دستگیر کردند و از اتوبوس گرفته بردند. ما دو بسیار جگر خون شدیم . در تهران دو خاطره فراموش ناشدنی داریم اول اینکه وارد یک هوتل شدیم که یک اناق بگیریم و برای ما اناق نمی دادند که ما زن و شوهر نیستیم . ما دو گذرنامه و یا پاسپورت داشتیم که نام خانوادگی نا تفاوت داشت و قبول نمی کرد که که ما زن و شوهر هستیم . من برای نفر هوتل گفتم بسیار خوب ما به سفارت خود می رویم و شکایت می کنیم . بلاحره قانع شد و ما را اناق داد . پسان ها که انقلاب شد و من کتاب « ریشه های انقلاب » را که یک دانشمند زن امریکایی نوشته بود خواندم که اصلا انقلاب ایران از طرف مردم اهل تجارت و بازار تمویل شده بود که اکثرا مردمان فوق العاده متعصب بودند و هستند . در ایران ، درست است که مردم شیعه دوازده امامی هستند و اما از نگاه انتروپولوژی شیعه صفوی هستند و صفویان مردمان فوق العاده متعصب بودند وتعصب ایرانی اصلا تعصب همان صفوی است . یک روز در بازار تهران ما یک خیار فروش را دیدیم . من به فوزیه جان گفتم که بیا یکی دو دانه بادرنگ بخریم . نزدیک شدیم و سلام کردیم . از لهجه ما دانست که ایرانی نیستیم ، بلافاصله سوال کرد که سنی هستیم یا شیعه .؟؟ من بدون معطلی جواب دادم ، شبعه ! جوانی بود ازین شوخی ها زیاد می کردم . مردک خیار فروش گفت اگر سنی می بودی برایت نمی فروختم !!!!
اکثر مردم ایران به جز یک طبقه تحصیل یافته و امریکا و اروپا رفته بسیار تعصب مذهبی شدید دارند که نصف آنرا افغانها ندارند . اینکه امروز نظام سقوط نکرد تنها به خاطر سپاه پاسداران و نمی دانم موشک ها و تجهیزات نظامی نیست . اصلا مردم ایران همین نظام را که یک دیکتاتوری است ، میخواهند . این دید و بینش من است . اینکه شیعه افغانستان مانند ایرانی ها اکثرا تعصب شدید ندارند مطالعات من چنین می گوید که شیعه افغلنستان با سنی حنفی زندگی کردند و در میان اهل تسنن لیبرال ترین ، آزاد منش ترین و بی تعصب تزین همین حنفی هاست . دیگران مخصوصا حنبلی ها بسیار تعصب دارند . مردم افغانستان از نگاه مذهبی خوشبخت هستند که هشتاد در صد پیرو مذهب حنفی هستند
یک دعوت جالب در هالند شدم . بشیر جان افضلیار که از مسلمانان اهل تشیع افغانستان در هالند است و بسیار پر مطالعه و جوان آگاه و دانشمند است مهماندار من بود .نوروز را تجلیل کرده بودم و خواستند من هم سخنرانی کنم . کنسرت موسیقی جناب نیک بین و دخترش به مناسبت نوروز باستانی بود . بسیار برنامه عالی بود .


پسان ها که در امریکا صاحب کار و زندگی شدیم زیاد ترین سفر ها را در داخل امریکا ، اروپا و خاور میانه به شمول بیت المقدس ما دو نفر کردیم . من از اول دوست داشتم که یکی دو یادگار از سفر داشته باشیم و یکی آن عکس های مقناطیسی روی یخچال است که در کنار یادگار های دیگر برای خانه هر جای سفر کردیم یکی با خود آورده ام.

یک از شوق های من در زندگی این است که در مساجد کلاسیک اسلام نه مساجد نو ساخت نماز بخوانم . در هر کشور اسلامی که سفر کردم اول همان مسجد کلاسیک که هشت صد سال قبل طور مثال آباد شده است نماز خوانده ام و جالب ترین آن مسجد اقصی در بیت المقدس بود و برای اولین بار دیدم و شمار کردم که منبر چهارده پله یا پته داشت
مسجد اقصی به نام مسجد صلاح الدین ایوبی و یا نور الدین زنگی هم یاد می شود .



