Jannah Theme License is not validated, Go to the theme options page to validate the license, You need a single license for each domain name.
خبر و دیدگاه

بدعت‌کاری، جنایات فرهنگی و جهالت قبایل بدوی در حق فرهنگ خراسان

ادامه‌ مباحث قبلی :

بخشی از کتاب اوستا یا شاید نسخه‌هایی از آن را تورانیان سوختانده از بین برده باشند. بخشی یا نسخه‌هایی را یونانیان هنگام حملات اسکندر از بین برده‌اند. طبق روایات تاریخ‌نویسان اسلامی، یک نسخه اوستا را اسکندر مقدونی، به مصر فرستاده بود که از طرف فرمانده عرب در هنگام تصرف مصر به امر خلیفه دوم، با جمله آثار علمی و ادبی مصر سوختانده یا به دریای نیل ریخته شدند. (جمال، ۱۳۹۸، ص ۴۸).

نسخه‌های تدوین‌شده در دوره هخامنشی، اشکانی و ساسانی، توسط سعد بن ابی‌وقاص به دستور خلیفه دوم، با جمله آثار علمی و فرهنگی در آب ریخته و یا به آتش کشیده شدند. (محمدی، ۱۳۹۹، ص ۲۵۴).

نسخه‌هایی هم که جزئی یا کلی باقی مانده بود، در دوره‌های اسلامی و سلطه‌ی عرب‌ها بر خراسان به نام کتاب‌های غیردینی، سوزانده و نابود شدند. (محمدی، ۱۳۹۹، ص ۲۵۴). نه‌تنها نسخه‌های باقی‌مانده اوستا در خراسان (خراسان شرقی، غربی و شمالی)، بلکه در دوران لشکرکشی‌های غزنوی، سلجوقی… از روی تعصب مذهبی تازه مسلمان‌شده، در آتش سوزی ها گسترده از بین رفتند .

جنایات مغول‌ها در خراسان در حق تاریخ، فرهنگ و مدنیت و مردم خراسان

در حد کتاب‌های بسیار بزرگ و بسیار دردآور، آثار تمام دانشمندان بعد از اسلام از پورسینای بلخی، بیرونی، بیهقی، رازی، زید بلخی، سنایی، فرخی و صدها دانشمند خراسان به خاک سیاه یکسان شدند. فقط برخی آثار علمی این دوره‌ها، در سه مرکز تا حدودی باقی ماندند.

۱- در رصدخانه مراغه توسط خواجه نصیرالدین توسی که به هلاکو نواسه چنگیز تمکین کرده، حدود ۴۰۰ هزار مجلد کتاب را از سراسر جهان و منطقه جمع‌آوری کرده، در رصدخانه نجومی مراغه حفظ کرد. وی از اهل قم و پیرو مذهب اسماعیلیه بود و کمتر از دیگران تعصب مذهبی داشت (صفا، دکتر ذبیح‌الله، ۱۳۷۶، تاریخ سیاسی، اجتماعی و فرهنگی ایران، ص ۲۲۹). موصوف نه‌تنها آثار علمی بلکه بسیاری از دانشمندان را از مرگ حتمی نجات داد.

۲- مرکز دوم دهلی و شهرهای هند بود، که دانشمندان و آثار علمی‌شان حفظ شد و از وحشت مغول‌ها نجات یافت (محمدی، ۱۳۹۹، ص ۱۹۸).

۳- مرکز سوم آسیای صغیر بود که در کنار دولت سلجوقی از وحشت مغول، دانشمندان زبان بزرگ پارسی و بسیاری از آثار علمی نجات یافت (آشتیانی ـ عباس اقبال، ۱۳۸۹، تاریخ مغول‌ها، ص ۵۱).

کتاب‌سوزی آثار بزرگ علمی به‌ویژه از زبان اوستایی تا زبان پارسی

دری امروزی در دوره‌های تیمور گورگانی، دوره‌ی فتور ( لشکرکشی‌های دولت شیبانی متعصب سنی، دولت صفوی ـ متعصب شیعی، دولت‌های بابری یا نبیره مغول‌ها، جنگ‌های دولت ابدالی، منغتی‌های ازبیک‌تبار ، تهاجم روس‌ها بر بخارا، تهاجم انگلیس‌ها بر هند و خراسان، تا ملغای زبان پارسی ۱۸۳۶م در هند وضع کامل زبان پارسی در ۱۸۳۶م و حتا تغییر نام خراسان به افغانستان، جنگ‌های میان خاندانی و میان قبیله ابدالی و بارکزایی، تجاوز روس‌های تزاری و بلشویکی بر خراسان شمالی (فرارودان ) تا نابودی کامل زبان پارسی و حتا تغییر رسم‌الخط آن به ازبیکی و روسی، کتاب‌سوزی آثار زبان فارسی توسط سردار نعیم برادر داوود خان، منع کامل تدریس زبان فارسی در تمام مکاتب، مدارس و مؤسسات علمی برای ده سال به فرمان ظاهر شاه و هاشم خان صدر اعظم عمویش، و بالاخره کتاب‌سوزی تنظیم‌های جهادی در سراسر کشور طی پنج سال و کتاب‌سوزی، تمدن‌ستیزی، تخریب آثار باستانی، موزیم‌ها توسط گروه پشتونی طالبان همه بلاهایی، بدعت‌هایی و جنایت‌هایی بوده‌اند. همه بر ضد آثار فرهنگی، زبانی و تمدنی تاجیکان و فارسی‌زبانان و دیگر زبان‌های کوچک، که هر چند چیز برای از دست دادن نداشته‌اند. اگر این بلاهای انسانی بالای هر زبان دیگری در جهان می‌آمد، دیگر اثری از آن باقی نمی‌ماند.

زبان اوستایی در حوزهٔ بلخ پدید آمده است!

————————————————-

این که زبان اوستایی در حوزهٔ باختریا یا بلخ به میان آمده، به رشد و بالندگی رسیده، زبان اجداد ما (تاجیکان) است، دلایل دانشمندان، پژوهشگران و زبان‌شناسان را پروفسور استاد حسین یمین قرار زیر آورده است:

۱- پس از مهاجرت آریایی‌ها از آریاناویجه، آریایی‌های هندی، از معبرهای دره‌های هندوکش مانند پنجشیر، پروان، لغمان و کنرها به وادی‌ها و دره‌های پنجاب هند سرازیر شدند.

اما آریایی‌های باختر، متدرجاً حوزه‌ی بلخ، هری، سیستان، دامنه‌های البرز و مناطق دیگر را تصرف نمودند. این مردم همه از یک نژاد (غلام سرور، تاریخ زبان فارسی، ۱۹۶۲م، ص ۲۰).

۲- در یکی از نسخه‌های اوستا یعنی وندیداد که به‌طور کامل از حوادث و دستبرد جنایت‌کاران فرهنگی بر جای مانده از محلی به حیث پیدایش زردشت نام می‌برد که میان اکسوس (آمودریا) و اندوس (رود سند)، درنگیان (زرنج) واقع شده و آن شامل نام‌های نواحی و سرزمین‌های ایجادکرده شده به وسیله‌ی اهورا مزدا است، یعنی آریانا محل ظهور و تولد زردشت و زبان اوستایی است (مهری، باقری، ۱۳۷۸، ص ۶۵).

۳- قرار نظر هنگ، محتویات کتاب اوستا (گات‌ها) نشان می‌دهد که متن اوستا در حوالی بلخ و متن بعدی آن در نواحی دیگر تا سیستان به وجود آمده است (هنگ، ۱۹۵۱م، به نقل از تاجیکان، غفور اوف، ۱۹۵۱م، ص ۸).

۴- به‌نوشته‌ی استاد یمین از قول گیگر و ویلهلم خاور شناس  آلمانی و اعلام جغرافیای اوستا (یشت‌ها)، محل داستان‌های پهلوانی شاهان آریایی را در آریانا (بخدی و سیستان) می‌دانند (یمن، ۱۳۸۲خ، ص ۱۳).

۵- کریستین سن گفته است: «پارت‌ها (پرثوها) که به مغرب فلات ایران (آریانا) یعنی عراق عجم رفتند، پایتخت خود را به تیسفون انتقال دادند. از هم‌کیشان شرقی خود جدا و دور شده، حتی در زبان‌شان که منشأ آن شرقی بود، تغییراتی حاصل گشت؛ اما بخش شرقی زبان‌شان که گات‌ها و یشت‌ها به آن سروده شده بود، به حال خود باقی ماند.» (کریستین سن، ۱۳۵۰، ص ۱۳ و ۱۹).

۶- وقوع جنگ هاى مذهبى ميان گشتاسب  حامى دين زردشت و زبان اوستايى در برابرتورانيان، براى كشتاسب دفاع از وطن، دين وفرهنگ‌نيز تمام شده وقهر مانانى جونزريران رااز دست داده. هم چنان تذكر كتاب اوستا از جغرافياى حوزه ی بلخ تا سيستاندر شرق ودر غرب تا ((رى» دال بر اين است كه زبان اوستايى از حوزه ی بلخ ظهورنموده [و زبان اجداد تاجيكان و فارسى زبانان امروز] است (رهين، ١٣٨٨،ص ٨٨).

٧- از خلال همه منابع و مدارک تاريخى متعدد، حنين بر مى آيد كه، زبان اوستايى درحوزه ی باختر تا دُرنگیان به ميان آمده، از هزاره يكم بيش از ميلاد موافق به نظر همهپژوهش گران و زبان شناسان به موافق اند و تا لشكركشى اسكندر مقدونى بر باختر(سده ی چهارم ق.م) در اين سرزمين با معروض شدن به تحولات ادامه داشته است،هر چند گفته اند لشكر اسكندر زبان اوستايى را نابود كرد، البته به طور رسمى، اماچون اين زبان ،زبان مردمى بود، در كنار زبان يونانى در ميان مردم تداوم يافت (يمين، ١٣٨٨،ص ٨٨).

٨ – با قيام اشكانيان پارتى به رهبرى ارشك، قهرمان ملى آريانا از ٢٥٠ –

٢۴۷!ق.م كه منجر به جان باختن ارشك در راه دفاع از وطن شد، برادرش تيرداد براى برآورده شدن اهداف عالى برادرش در حوزه ی باختر تا وادى مرو در پارتيه يونانيان راازخاك آريانا رانده، فرهنگ تمدن و زبان اجدادى خود را رسمى و ملى اعلام كرد و كتاباوستا را جمع آورى و تدوين نموده به فرهنگ و زبان آريانا جان تازه بخشيد و سال جانباختن ارشك مبدأ تاريخ قرار داد و راه رشد فرهنگ و زبان سعى فراوان نمودند، از اينزمان به بعد زبان پارتى معمول گشت كه تحول يافته و دنباله همان زبان اوستايى بزرگ است، بالاخره بعد از انتقال بايتخت شان به تيسفون زبان شان دو بخش و دو لهجه شد. (رهين، ١٣٨٨،ص ٨٩-٨٨).

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا