به خاطر ندارم که نام فیلم هندی چه بود. در تفریح من متوجه شدم که فوزیه جان همرای یک دختر جوان که بسیار شباهت به افغانها را داشت صحبت می کند . من هم با ایشان یکجا شدم و سلام کردم و فوزیه جان معرفی کرد که سیمین جان از مسلمانان هندی است. در همین وقت بود که یک جوان بسیار خوش سیما و مودب آمد و سلام کرد و او حنیف شیرعلی شوهر سیمین بود . این دو جوان که هم سن و سال ما بودند از مسلمانان بامبی ، هند بودند . وقتی فیلم خلاص شد باز دیدیم و حنیف سوال کرد که موتر داریم . من گفتم نخیر پای پیاده می رویم . در آنوقت . حنیف شیرعلی که من فکر می کردم در دانشگاه شاگرد است بر عکس استاد Industrial engineering and optimization
بود و در سن بیست و شش سالگی دکتورا گرفته بود و استاد بود . فوق العاده انسان متواضع و خوش اخلاق است و تا امروز با من رابطه دارد . ما را خانه رساند و در راه سوال کرد که ما مسلمان هستیم ؟ من گفتم بلی مسلمان هستیم . گفت مسلمان که هستی من روز جمعه می آیم و شما را به نماز جمعه می برم . من که هرگز در کابل نماز نمی خواندم و هرگز مسجد نرفته بودم هیچی نگفتم و اعتراض هم نکردم . پدرم, خداوند غریق رحمتش سازد ما را به نماز و احکام دین تشویق نمی کرد . خودش کیمیا تحصیل کرده بود و اما در کودکی قاری قرآن شده بود و فوق العاده زیبا قرائت میکرد . دلیل که ما را به نماز و اسلام تشویق نمیکرد ، من این را یافتم که چون پدرم از طرفدران اعلیحضرت امان الله بود و قشر مذهبی در از پای انداختن پادشاه نقش اساسی داشتند ، پدرم مخالف قشر مذهبی بود . پدرم دیگر تحقیق نکرده بود که این گناه اسلام نیست . ما را میگفت که دوپه نباشید ، نظیف باشید ، درست لباس بپوشید ، چاپلوس و متملق نباشید ، عادل باشید ، حق کسی را نخورید ، امانتدار باشید و اما نمی گفت که یک دو رکعت نماز بخوانید . سوال دوم حنیف شیر علی این بود که شما هجرت گردید با خود قرآن شریف آورده اید ؟ گفتم نخیر . روز جمعه سر ساعت آمد و اول برای من قرآن شریف با معنی و تفسبر عبدالله یوسف علی را که به زبان انگلیسی است تحفه داد و تشکری کردم و رفتم نماز برای اولین بار ! در آنوقت استادان و دانشجویان مسلمان برای دو ساعت یک اتاق را از دانشگاه رایگان می گرفتند و خود شان جای نماز ها را می آوردند و در حدود سی نفر استاد و دانشجو نماز جماعت را ادا میکردند . خوب . یک نفر بدون ریش و عبا و قبا و یک لباس بسیار عادی آمد و خطبه گفت . بعضی آیات را با دید و بینش علم فزیک تشریح کرد و نماز داد . در حتم نماز یک سطل آب سرد به سرم ریخت و دانستم که اول اسلام به عبا و قبا نیست و دوم دین ما علم است . از حنیف شیر علی سوال کردم که این مرد چه کاره بود که خطبه داد ؟ گفت پروفیسور فزیک است و بسیار انسان لایق است و از کشور اردن می باشد .
من شروع کردم به مطالعه قرآن مجید و چون بشر شناسی تحصیل کرده بودم و همه فلاسفه را از افلاطون تا سارتر خوانده بودم متوجه شدم که قرآن را در یک پله ترازو بگذاری و فلاسفه را در پله دیگر ترازو ، قرآن گرنگی می کند شروع کردم به نماز خواندن . پسان ها که ما یک آپارتمان کوچک پیدا کرده بودیم یک روز یکی از دانشجویان که از پاکستان بود تیلفون کرد که برادر فرید خطبه نوبت توست . گفتم من هرگز خطبه نداده ام معذرت میخواهم . گفت درین جا نوبت است و باید آمادگی بگیری .
کمی از پروفیسور حنیف شیر علی بگویم که او نقش مرشد را در زندگی من بازی کرد . برای من یک الگوی زندگی شد . تواضع ، لیاقت ، تحصیلات بلند و مهمتر اینکه با اینکه یک پروفیسور تحقیقات علمی بود هیچ حرکت او خلاف اسلام و سنت نبود . پسان خبر شدم که دانشچویان امریکایی او را خدای ریاضی می گفتند . من فرهنگ مدنی را از پدرم آموخته بودم مثلا وعده خلافی نکنید و به وقت باشید و غیره و اما فرهنگ اسلامی را از حرکات و اشارات حنیف شیر علی آموختم . برای من بسیار جالب بود که یک پروفیسور به آن لیاقت که ده ها جایزه بین المللی و امریکایی را در رشته خود دارد چه یک مسلمان است . هر شاگرد که از کشور های عربی و هند و پاکستان و غیره می آمد حنیف شیرعلی آنها را در دروس کمک میکرد.
چون من شاگرد جامعه شناسی بودم آثار شریعتی من را مطلق گرویده اسلام و اسلامیت کرد . آنقدر برای من حالب که از تصور شما بیرون است . یعنی باید بگویم که شریعتی من را می توانم بگویم که عاشق اسلام و قرآن ساخت و زندگی من تعییر کرد . پسان ها یکی دو سه نفر را در کلیفورنیا که نام نمیگیرم سوال کردم که آثار شریعتی را خوانده اند جواب شان منفی بود و بسیار تعجب کردم.
