در کتاب محترم عبدالوکیل وزیر خارجه در دوران حاکمیت داکتر نجیب الله تحت عنوان « از پادشاهی مطلقه الی سقوط جمهوری دموکراتیک افغانستان این ارقام مورد دلچسپی ام قرار گرفت .
محمود قارییف تعداد کشته شدگان از قوای نظامی اتحاد شوروی را ۱۴۴۵۳ تن و تعداد زخمیان را ۴۹۹۸۳ تن نوشته است اینها نه (۹) سال در افغانستان حضور داشتند
احزاب سیاسی جهادی مخالف جمهوری دمو کراتیک افغانستان چنین ترکیب داشته اند :
۱- حزب اسلامی حکمت یار
۷۱ هزار و از جمله ۳۰ هزار در صف جنگ و خرابکاری
۲- جمعیت اسلامی افغانستان
۴۹۵۰۰ تن از جمله ۲۴۰۰۰ در صف جنگ و مقابله
۳- حزب مولوی خالص ۹۰۰۰ از جمله ۵۹۰۰ تن در نبرد گرم
۴- اتحاد اسلامی به تعداد ۸۱۰۰ و از جمله ۴۳۰۰ در خط جنگ این حزب با شیعه گان به دستور عربستان سعودی کاملا در تضاد بود
۵- حرکت انقلاب اسلامی افغانستان
تعداد اعضا ۲۶۸۰۰ تن از جمله ۱۱۰۰۰ جنگجو
۶- حزب معاذ ملی افغانستان تعداد ۵۵۰۰ از جمله ۲۳۰۰ تن پرسونل جنگی
۷- حزب نجات ملی افغانستان
تعداد شان ۳۵۰۰ تن از جمله ۲۰۰۰ آن جنگی
۸- در کل تنظیم های نه گانه اهل تشیع مقیم ایران یعنی حزب وحدت اسلامی افغانستان دارای ۲۲۰۰۰ پرسونل بوده که از جمله ۷۰۰۰ تن داخل جنگ در جبهات مختلف می باشد
در چهارده سال حاکمیت حزب دموکراتیک خلق افغانستان، به تعداد سه میلیون تن به پاکستان و دو میلیون تن به ایران مهاجر شدند. ناگفته نباید گذاشت که پیش از سال ۱۳۵۸ نیز شماری از هموطنان ما، به دلیل فقر و تنگدستی در زمان حاکمیت محمد داوود خان، برای یافتن لقمه نانی در ایران و پاکستان حضور داشتند که آنان نیز شامل مهاجرین محسوب میشوند، اما رقم دقیق آنان در دسترس نیست.
محترم عبدالوکیل نوشته است که در جریان نه سال حضور قوای نظامی شوروی، حدود دو هزار مشاور شوروی در بخشهای ملکی و یک هزار تن دیگر در بخشهای مختلف نظامی ایفای وظیفه میکردند.
در کتاب آمده است که افزون بر موجودیت دهها کمپ تربیت نظامی و تسلیحاتی مخالفان دولت افغانستان در پاکستان، چهار کمپ در چین و هجده کمپ در ایران نیز فعالیتهای ضد حکومت و ضد حزب دموکراتیک خلق افغانستان را پیش میبردند.
در جریان مذاکرات میان اتحاد جماهیر شوروی، ایالات متحده آمریکا، پاکستان و افغانستان، کشمکشها و چانهزنیهای فراوانی صورت گرفت که صادقانه نبود. در همین روند، تحت فشارهای گوناگون، شاه محمد دوست، که وزیری دانا و دیپلوماتی ورزیده بود، کنار زده شد.
پاکستانیها آرزومند به قدرت رسیدن تنظیمهای هفتگانهٔ مقیم پشاور بودند؛ از همینرو، به طرح دولت داکتر نجیبالله در ایجاد حکومت همهشمول و ائتلافی، با اشتراک گروههای جهادی، قانع نبودند.
آنان دو هدف اساسی را دنبال میکردند:
- خروج سریع قوای نظامی شوروی و پیروزی در جنگ سرد بر شوروی؛
- سرنگونی کامل دولت جمهوری دموکراتیک افغانستان با تمام ساختارهای آن.
در آغاز، آنان خروج قوای شوروی را در مدت چهار ماه میخواستند، سپس هفت، هشت و در نهایت نه ماه را پذیرفتند.
در مقابل، جانب افغانستان ابتدا بر چهار سال، سپس سه سال، بعد ۲۲ ماه، ۱۸ ماه و در نهایت بر ۹ ماه توافق کرد.
اینها همه بهانه بود؛ زیرا هدف اصلی پاکستان و امریکا، شکست شوروی، بیرون ساختن افغانستان از نفوذ شوروی، نابودی نظام مترقی و مردمی، و تبدیل کردن کشور به سرزمینی از وحشت و دهشت بود؛ هدفی که پس از سقوط جمهوری دموکراتیک افغانستان، به آن دست یافتند
