هبتالله در موضع ایستادگی؛ مردم در محاصره فقر، انحصار و بیاعتمادی

از وحدت در سایه امیر تا انحصار قدرت؛ پیام سیاسی سخنان هبتالله در دانشگاه کابل»
وقتی هبتالله آخندزاده پیش از نشست ملاها اعلام میکند که بر موضع خود ایستاده و عقبنشینی نخواهد کرد، این سخن در نگاه نخست میتواند نشانه قاطعیت سیاسی تلقی شود؛ اما در سیاست، ایستادگی بهخودیخود فضیلت نیست. ارزش آن به این بستگی دارد که رهبر بر سر چه چیزی ایستاده، از چه چیزی دفاع میکند و هزینه این ایستادگی را چه کسانی میپردازند. در واقع، سخنان او در نشست ملاها در دانشگاه کابل را باید در امتداد همین موضعگیری پیشین ارزیابی کرد. تأکید او بر وحدت در سایه امیر، نشان میدهد که عقبنشینینکردن از موضع خود، صرف یک اعلام قاطعیت شخصی نیست، بلکه با نوعی برداشت خاص از وحدت سیاسی و ساختار قدرت نیز پیوند دارد؛ برداشتی که در آن، وحدت بیشتر از مسیر اطاعت از رهبری تعریف میشود تا مشارکت و تفاهم میان شهروندان و جریانهای مختلف جامعه.
از همینجا پرسش اساسی مطرح میشود که آیا وحدت ملی را میتوان با اطاعت یکجانبه از رهبر تأمین کرد؟ آیا وحدت بدون مشارکت سیاسی، پذیرش تنوع دیدگاهها، پاسخگویی حاکمان و رعایت حقوق شهروندان امکانپذیر است؟ و سرانجام، اگر رهبر حاضر به بازنگری در سیاستهای خود نباشد، چگونه میتوان از جامعه انتظار داشت که در سایه چنین رویکردی به وحدت و ثبات دست یابد؟ به این ترتیب، مسئله فقط ایستادگی هبتالله بر مواضعش نیست؛ بلکه مسئله این است که آیا این ایستادگی در خدمت منافع عمومی و وحدت ملی قرار دارد یا به تداوم انحصار قدرت و محدود شدن اراده سیاسی مردم میانجامد. این سخنان در شرایطی بیان میشود که افغانستان با بحرانهای عمیق اقتصادی، گسترش فقر و بیکاری، محدودیتهای اجتماعی، محرومیت زنان و دختران از آموزش و کاهش اعتماد عمومی روبهرو است.
حال پرسش این است که آیا ایستادگی و انعطاف ناپذیری همراه با نیت خیرخواهی رهبر طالبان؛ چقدر گره گشای دشواری های امروزی مردم افغانستان است؟ این در حالی است که نیت خوب، هیچگاه جایگزین عملکرد خوب نمیشود. هبتالله آخندزاده میگوید طالبان نسبت به مردم نیت بد ندارند و فرزندان مردم را مانند فرزندان خود میدانند. این سخن، حتی اگر از نظر گوینده صادقانه باشد، بهتنهایی نمیتواند معیار ارزیابی یک حکومت قرار گیرد. در سیاست هرچند، نیت ادعایی رهبران اهمیت دارد؛ اما آنچه سرنوشت مردم را تعیین میکند، عملکرد حکومت، سیاستهای اجرایی، رعایت حقوق شهروندان و میزان پاسخگویی قدرت است.
اگر نیت خیرخواهانه مطرح است، چرا میلیونها دختر از حق آموزش محروماند؟ چرا زنان از بخش بزرگی از فرصتهای کاری و حضور اجتماعی کنار گذاشته شدهاند؟ چرا فضای مشارکت سیاسی بسته است و چرا مردم در تعیین سرنوشت سیاسی خود سهمی ندارند؟ نمیتوان از یکسو ادعای محبت به مردم کرد و از سوی دیگر، بخش بزرگی از جامعه را از حقوق اساسی و فرصتهای زندگی محروم ساخت. خیرخواهی سیاسی زمانی معنا پیدا میکند که در زندگی روزمره مردم و نه فقط در سخنرانیها و پیامهای صوتی رهبران قابل مشاهده باشد.
ایستادگی بر موضع یا پافشاری بر انحصار قدرت؟
اینکه رهبر طالبان میگوید در جای خود ایستاده و برنمیگردد، پرسشی بنیادی را مطرح میکند: موضعی که او از آن عقبنشینی نمیکند، به صورت دقیق چیست؟ اگر منظور دفاع از استقلال، امنیت، عدالت و حقوق مردم باشد، چنین ایستادگیای میتواند قابل دفاع باشد؛ اما اگر منظور پافشاری بر انحصار قدرت، محدودیت آزادیهای اجتماعی، محرومیت زنان، بسته ماندن دروازههای آموزش و نپذیرفتن مشارکت سیاسی دیگران باشد، این ایستادگی نه نشانه اقتدار؛ بلکه بیانگر انعطافناپذیری یک نظام سیاسی در برابر واقعیتهای جامعه است؛ این در حالی است که حکومتداری با فرماندادن یکجانبه و انتظار اطاعت همگانی به دست نمیآید؛ زیرا جامعه افغانستان متشکل از اقوام، مذاهب، دیدگاهها و نسلهای گوناگون است و هیچ جریان سیاسی نمیتواند خود را مالک انحصاری سرنوشت آن بداند. قدرت سیاسی زمانی از ثبات برخوردار میشود که بر رضایت عمومی، مشارکت شهروندان، عدالت و قانون و نه بر ترس، اجبار و اطاعت بیچونوچرا استوار باشد.
نشست ملاها؛ گفتوگوی علمی یا نمایش وفاداری سیاسی؟
این سخنان زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که طالبان گردهمایی بزرگی را با اشتراک ملاها در دانشگاه کابل برگزار کردند. این نشست فرمانهای رهبر طالبان و ابعاد دینی، اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی آن را به بحث گرفت. پرسش اساسی این است که آیا هدف چنین گردهماییهایی پاسخگویی به مطالبات مردم است یا تحکیم اقتدار یک رهبری که در ظاهر حاضر نیست در سیاستهای خود تجدید نظر کند؟ این نشست روز دوشنبه ۲۵ عقرب با اشتراک مقامهای بلندپایه طالبان، از جمله سراجالدین حقانی، عبدالسلام حنفی، عبدالحکیم حقانی و عبدالحکیم شرعی در دانشگاه کابل برگزار گردید. سخنرانان بر اطاعت از هبتالله و اجرای فرمانهای او تأکید کردند. پس از سخنرانی های مقام های ارشد طالبان، ملاهبت الله اخند زاده رهبر طالبان سخنرانی کرد و محور اصلی سخنان او در دانشگاه کابل، حفظ اقتدار امیر، اطاعت از رهبری، وحدت در صفوف طالبان و اجرای شریعت از طریق ساختار امارت اسلامی بود. او گفت فرمانهایش بازتاب نظر شخصی او نیست، بلکه از میان اقوال فقها و مجتهدان انتخاب میشوند و مردم باید در مسیری که امیر تعیین میکند حرکت کنند. او مدعی شد که همه مردم افغانستان پیرو مذهب حنفی هستند و عمل به مذهب شافعی را «ناروا» دانست؛ همچنین مردم را به «رمه» تشبیه کرد و گفت مسئولیت نگهداری و نصیحت آنها بر عهده امیر است.
مهمترین نکات سخنان هبتالله، تأکید بر اقتدار شخصی امیر؛ اجرای حدود و قصاص با دستور خودش؛ ناممکن بودن شریعت بدون امارت اسلامی؛ مخالفت با اختلاف و چند صدایی؛ وعده ندادن جنگ داخلی برای حفظ قدرت؛ مبنای فرمانها، نظر علما نه دموکراسی؛ تشبیه مردم به رمه؛ دعوت مهاجران به بازگشت؛ و اعطای لقب شیخالاسلام. در همین نشست، رسانههای تحت کنترل طالبان اعلام کردند که شماری از علمای دینی لقب «شیخالاسلام» را به هبتالله دادهاند.
سه موضوع در این سخنرانی اهمیت ویژه دارد: تمرکز قدرت، مبنای مشروعیت و نگرانی از اختلاف داخلی. هبتالله وحدت را از مسیر امیر تعریف میکند و اجرای برخی احکام شرعی را نیز به فرمان شخصی خود مشروط گردانید. او بهجای مراجعه به اراده عمومی و سازوکارهای انتخابی، آرای علما و اطاعت از امیر را مبنای اداره نظام معرفی کرد. او در ضمن از مخالفان طالبان خواسته است به این گروه بپیوندند و در اداره آن کار کنند. این دعوت چه هدفی دارد و آیا نشانه تغییر رویکرد طالبان است یا تلاشی برای جذب مخالفان و تقویت مشروعیت سیاسی یک حکومت انحصاری؟ این سخنان در حالی مطرح میشود که خواست اساسی مردم افغانستان، مشارکت واقعی در قدرت، تأمین حقوق شهروندی و تشکیل نظامی قانونی، فراگیر و مبتنی بر ارادهٔ مردم است. پیوستن مخالفان به ساختار موجود طالبان، بدون تغییر در ماهیت انحصاری قدرت و پذیرش اصول مشارکت سیاسی، نه نشانهٔ تحول است و نه پاسخی به مطالبات مردم؛ بلکه میتواند تلاشی برای مشروعیتبخشی به انحصار قدرت باشد.
رهبر طالبان در سخنان خود در حالی تأکید مکرر بر وحدت، اطاعت و جلوگیری از چندصدایی در شرایطی نمود که گزارشهایی از اختلاف دیدگاه میان مقامهای ارشد طالبان منتشر شده است. این سخنان او بیانگر این واقعیت است که رهبر طالبان جدی تر از گذشته نگران نارضایتی روزافزون مردم، از هم پاشی از درون و افزایش حملات مخالفان نظامی این گروه است. نشانه تناقض آشکار در سخنان او این است که گفت: برای حفظ قدرت خود مسلمانان را به جنگ با یکدیگر نمیاندازد؛ اما از سوی دیگر، وحدت را در اطاعت از امیر خلاصه کرد و برای جلب توجه پیروان ساده و خوش باورش گفت: برای ساخت میجد های بزرگ در کابل اقدام کنند. این در حالی است که شهروندان کابل با فقر و بیکاری و گرسنگی روزافزون دچار اند. با این حال، این پرسش اساسی مطرح میشود که آیا وحدت ملی و اسلامی با اطاعت یکجانبه از یک رهبر تحقق مییابد یا با مشارکت مردم، پذیرش تنوع دیدگاهها، عدالت، پاسخگویی و رعایت حقوق شهروندان؟
شگفت آور اینکه،پیش از سخنان رهبر طالبان، سراج الدین حقانی حقانی گفت بسیاری از مردم هنوز با سیاستهای هبتالله آخندزاده موافق نیستند. این سخن در نشستی بیان شد که هدف اعلامشده آن حمایت از رهبر طالبان و فرمان های او بود. او تأکید کرد که در یک نظام اسلامی، یک فرد نباید محور همهچیز باشد؛ بلکه حفظ نظام اهمیت دارد. به گفته او، اگر برای حل مشکلات تنها بر دیدگاه شخصی یک فرد اصرار شود، نظام به همان شخص وابسته خواهد شد. وی به رهبری طالبان توصیه کرد که به جای سخنرانی از منبر، نزد مردم به روستاها و ولسوالیها برود. او از طالبان خواست از سختگیری خودداری کنند) زیرا یختگیری ها مردم را از این گروه متنفر می سازد. حقانی گفت نظام اسلامی برای این نیست که «رهبری خود را سر مردم تحمیل کنیم».
حقانی به سه نکته تاکید کرد: نخست، اذعان به اینکه سیاستهای هبتالله با مخالفت بخشهایی از جامعه روبهرو است. دوم، تأکید بر اینکه اداره کشور نباید به دیدگاه و اراده یک فرد وابسته باشد. سوم، نگرانی از گسترش فاصله میان طالبان و مردم؛ اما بازهم یک تناقض نیز در سخنان او دیده میشود: از یک سو گفت که نباید نظام به یک شخص وابسته باشد و از سوی دیگر، خواهان رساندن فرمان رهبر به تمام روستاهای افغانستان است.
عبدالحکیم شرعی، وزیر عدلیه طالبان، قرآن را قانون اساسی نظام طالبان خواند و قوانین بشری را مغایر اسلام دانست. عبدالحکیم حقانی، قاضیالقضات طالبان، گفت که حاکمیت این گروه از طریق سازش سیاسی به دست نیامده است. وزیر عدلیه طالبان در بخشی از سخنانش با اشاره به اینکه شماری از روحانیون با قوانین رهبر این گروه و قانون امر به معروف مخالف اند، گفت:«یک شیخ زنگ زد و گفت در قانون امر به معروف آمده که زن رویش را پنهان کند و من اعتراض دارم. او را به دفتر خواستم. گفتم هبتالله پدر همه مسلمانان است و پدر حق دارد به دخترانش بگوید رویتان را پنهان کنید. قناعت کرد و رفت.»
برای بررسی عمیقتر، هرگاه سخنان حقانی را در کنار سخنان عبدالحکیم حقانی و وزیر عدلیه طالبان در این نشست قرار دهیم؛ از تفاوت تأکیدهای آنان میتوان تصویر روشن تری از اختلاف دیدگاهها درباره رهبری و شیوه اداره طالبان ارائه کرد. این اختلاف ها سبب نگرانی آخندزاده شده که در سخنرانی خود به آن اشاره کرد. این سخنان، بهجای پاسخگویی به خواستهای مردم افغانستان، بیشتر بیانگر نوع نگاه طالبان به قدرت، دین و جایگاه زنان و در ضمن اختلاف های درونی طالبان است. از سخنان شرعی معلوم می شود که فتوای هبت الله در هر حالی قابل اجرا است و حتی اگر مخالف قرآن و سنت هم باشد. در این روایت، بهجای استدلال حقوقی، گفتوگوی علمی و احترام به دیدگاه مخالف، با تشبیه رهبر طالبان به «پدر همه مسلمانان» تلاش میشود تا اعتراض یک روحانی توجیه و پایان داده شود. حال آنکه هیچ فردی، صرفنظر از مقام و جایگاهش، فراتر از نقد و پاسخگویی نیست. این در حالی است که مردم افغانستان به قیمومیت سیاسی و مذهبی نیاز ندارند؛ آنان خواهان عدالت، آزادی، آموزش، کار، کرامت انسانی و مشارکت در تعیین سرنوشت خویشاند. بنابراین، مسئله فقط پوشش زنان نیست؛ مسئله این است که آیا مردم شهروندان صاحب حقاند یا تابعانی که باید بیچونوچرا از فرمان یک رهبر اطاعت کنند؟
موضوع جنجالی اعطای لقب شیخالاسلام
همزمان با این نشست، تلویزیون آمو گزارش داد که گویا از شماری از استادان و اشتراککنندگان خواسته شده است در پرسشنامههایی درباره اعطای لقب «شیخالاسلام» به هبتالله آخندزاده نظر بدهند. در این پرسشنامهها، نام، وظیفه و نظر افراد نیز درخواست شده است. برخی استادان گفتهاند که از یکسو با اعطای این لقب موافق نیستند و از سوی دیگر از پیامدهای مخالفت خود نگراناند. البته هنوز روشن نیست که این لقب به گونه رسمی به هبتالله اعطا خواهد شد یا خیر. بر بنیاد گزارش افغانستان اینترنشنال طالبان اجازه عکاسی و تصویربرداری از نشست را ندادهاند و رسانههای وابسته به این گروه تنها بخشهایی از سخنرانیها را بهصورت صوتی منتشر کردهاند. همچنین دانشگاه کابل برای برگزاری این نشست تعطیل شده و دانشجویان خوابگاهها را ترک کردهاند.
به نظر میرسد که این گردهمایی سه هدف عمده داشته باشد: تقویت جایگاه شخصی و مذهبی هبتالله آخندزاده در ساختار طالبان؛ وادار کردن مقامهای ارشد طالبان، بهویژه سراجالدین حقانی و دیگر چهرههای بانفوذ، به تبعیت کامل از فرمانهای رهبر این گروه؛ و ایجاد تصویری از وحدت درونی طالبان و مشروعیتبخشی مذهبی به ساختار انحصاری قدرت. البته هدف دوم، یعنی اعمال فشار بر مقامهای مخالف یا منتقد درون طالبان، در گزارش منابع افغانستان اینترنشنال و آمو مطرح شده و هنوز بهصورت مستقل تأیید نشده است.
اجندای این نشست نه تنها برای مردم افغانستان؛ بلکه برای جهانیان نیز شگفت اور است؛ زیرا کشوری که با فقر، بیکاری، محرومیت دختران از آموزش، محدودیت کار زنان و بحران مشروعیت سیاسی روبهرو است، رهبران طالبان بهجای گشودن فضای مشارکت ملی و پاسخگویی به مطالبات مردم، گردهماییای را برای بررسی و تقویت فرمانهای رهبر خود برگزار کردهاند. مسئله اساسی این است که آیا افغانستان به یک نظام مبتنی بر اراده و حقوق شهروندان نیاز دارد یا به نظامی که در آن اراده یک فرد، معیار قانون و سیاست کشور باشد؟ آنچه مهم است، در این نشست فرمانهای هبتالله آخندزاده و پیامدهای آن به بررسی گرفته شد. در ظاهر، بررسی علمی و پژوهشی فرمانهای رهبری میتواند اقدامی برای شناخت آثار سیاستهای حکومتی باشد؛ اما پرسش این است که آیا این نشست ظرفیت نقد آزادانه فرمانها و سیاستهای رهبر را نیز دارد یا هدف اصلی آن تأیید و تثبیت دیدگاههای موجود است؟
اگر قرار است این گردهمایی به صورت واقعی علمی و پژوهشی باشد، باید امکان طرح این پرسش ها: آیا محرومکردن دختران از آموزش با عدالت و مصالح عمومی جامعه سازگار است؟ آیا فرمانهای حکومتی باید فراتر از نقد و نظارت قرار داشته باشند؟ آیا یک رهبر میتواند بدون مشارکت عمومی و سازوکار پاسخگویی، برای همه جامعه تصمیم بگیرد؟ آیا اختلافنظر در درون حکومت و جامعه، مخالفت با دین تلقی میشود یا بخشی طبیعی از حیات سیاسی و اجتماعی است؟ مسئولیت فقر، بیکاری، مهاجرت و محرومیتهای روزافزون مردم بر عهده چه نهادی است؟ آشکار است که در این نشست کسی جرات ارایه این پریش ها را نداشت. پس نشستی که فقط برای تأیید تصمیمهای پیشین برگزار شود، هرچند نام علمی و پژوهشی داشته باشد، نمیتواند جای یک گفتوگوی آزاد و انتقادی را بگیرد.
نکته قابل تأمل دیگر اینکه، استفاده از فضای دانشگاه کابل برای چنین گردهماییای است. دانشگاه باید مرکز دانش، تحقیق، پرسشگری و پرورش اندیشه انتقادی باشد. اگر فعالیتهای آموزشی دانشجویان برای برگزاری نشستهای سیاسی و ایدئولوژیک مختل شود، این خود پرسشی درباره جایگاه دانشگاه و اولویتهای نظام حاکم ایجاد میکند.
بحران مشروعیت؛ فاصله میان اطاعت و رضایت
یکی از اشتباهات اساسی در برداشت طالبان از قدرت سیاسی، یکیگرفتن اطاعت با رضایت است. ممکن است مردمی به دلیل ترس، فشار، نبود گزینههای سیاسی یا شرایط دشوار اقتصادی سکوت کنند؛ اما سکوت به معنای پذیرش نیست. ممکن است در جامعه نظم ظاهری برقرار باشد؛ اما در زیر سطح آن، نارضایتی، بیاعتمادی و احساس محرومیت انباشته است. مشروعیت سیاسی تنها با کنترل سرزمین، استقرار نیروهای امنیتی یا برگزاری گردهماییهای حمایتی به دست نمیآید؛ بلکه مشروعیت به رضایت شهروندان، مشارکت سیاسی، عدالت، رعایت حقوق بشر و امکان نظارت بر قدرت نیاز دارد. طالبان اگر به صورت واقعی خود را نماینده منافع مردم میدانند، باید به این پرسش پاسخ دهند که چرا سازوکار آزاد و فراگیری برای شنیدن صدای مخالفان، زنان، جوانان، دانشگاهیان، نخبگان و دیگر جریانهای سیاسی ایجاد نمیکنند؟ حکومت نمیتواند از مردم انتظار وفاداری داشته باشد، در حالی که خود حاضر به پذیرش مسئولیت و پاسخگویی در برابر آنان نیست.
افغانستان به اصلاح سیاستها نیاز دارد، نه گردهماییهای تأییدی
مشکل اساسی افغانستان امروز فقط اختلاف میان چند مقام طالبان یا رقابت بر سر میزان نفوذ در ساختار قدرت نیست؛ بلکه بحران اصلی، فقدان یک نظام سیاسی فراگیر و پاسخگو است؛ نظامی که بتواند حقوق همه شهروندان را تضمین کند و برای مشکلات اقتصادی، آموزشی، اجتماعی و امنیتی راهحل ارائه دهد. اگر نشست کابل بهجای بررسی انتقادی مشکلات کشور، به محلی برای تأیید فرمانهای رهبر طالبان و وادارکردن دیگر مقامها به اطاعت کامل از او تبدیل شود، نتیجه آن تقویت تمرکز قدرت و نه حل بحرانهای افغانستان خواهد بود. حتی اگر هزاران ملا در یک نشست از رهبر طالبان حمایت کنند، این حمایت بهتنهایی نمیتواند جای رأی مردم، مشارکت سیاسی و رضایت عمومی را بگیرد. دین نیز نباید به ابزاری برای مصونساختن قدرت سیاسی از نقد تبدیل شود. عالمان دینی، اگر میخواهند نقش سازندهای در جامعه داشته باشند، باید بتوانند در کنار حمایت از ارزشهای دینی، درباره عدالت، حقوق مردم، آموزش، فقر و مسئولیت حاکمان نیز سخن بگویند.
نتیجه:
افغانستان امروز بیش از هر زمان دیگری به رهبری مسئول، خردمند و پاسخگو نیاز دارد؛ رهبریای که قدرت را امانت مردم بداند، نه امتیازی دائمی و غیرقابل پرسش برای خودش. هبتالله آخندزاده میتواند اعلام کند که از موضع خود عقبنشینی نمیکند؛ اما تاریخ سیاسی کشورها نشان داده است که هیچ قدرتی نمیتواند برای همیشه در برابر خواستهای مشروع جامعه ایستادگی کند. قدرتی که از اصلاح خودداری کند، صدای مخالفان را نشنود و مشکلات مردم را با فرمان و توصیه حلشدنی تصور کند، بهتدریج فاصله خود را با جامعه بیشتر میسازد.
اگر رهبر طالبان به صورت واقعی نسبت به مردم نیت بدی ندارد، بهترین راه اثبات این ادعا، تغییر سیاستهایی است که زندگی و آینده مردم را محدود کرده است. مانند بازگشایی مکاتب و دانشگاهها به روی دختران، فراهمکردن زمینه کار زنان، پایاندادن به تبعیض و محدودیتهای غیرقانونی، ایجاد فرصتهای اقتصادی، پذیرش تنوع سیاسی و اجتماعی و فراهمساختن زمینه مشارکت واقعی مردم در تعیین سرنوشت کشور. نشست ملاها نیز میتواند فرصتی برای بازاندیشی در سیاستهای موجود باشد؛ مشروط بر آنکه بهجای ستایش رهبر و تأیید فرمانهای او، شجاعت طرح پرسشهای اساسی و بیان واقعیتهای تلخ جامعه را داشته باشد؛ زیرا مسئله افغانستان این نیست که رهبر طالبان در جای خود ایستاده است یا نه؛ مسئله این است که مردم افغانستان در کجای این معادله سیاسی قرار دارند؟
کشوری که در آن رهبر بر موضع خود پافشاری کند؛ اما دختران از آموزش، زنان از کار، جوانان از آینده و شهروندان از حق مشارکت سیاسی محروم باشند، نمیتواند صرف با ادعای خیرخواهی و برگزاری نشستهای حمایتی به ثبات و مشروعیت دست یابد. ایستادگی واقعی یک رهبر، فرار گرفتن در کنار مردم، ایستادگی در برابر فقر، بیعدالتی، تبعیض، جهل و محرومیت است؛ نه پافشاری بر سیاستهایی که جامعه را از آیندهای آزادتر و عادلانهتر دور میسازد. افغانستان به رهبرانی نیاز دارد که حاضر باشند برای نجات مردم از مواضع نادرست خود عقبنشینی کنند؛ نه رهبرانی که از مردم انتظار دارند برای حفظ مواضع آنان، هزینه بپردازند.
۲۶-۱۶-۱۱



