ایرانیاران گرامی و دوستان بسیار ارجمندم درود بر شما
آنچه را که در لینک پایین خواهید شنید، دوازده سال پیش در یکی از رسانه های پارسی زبان لس آنجلس گفته شد، خواهش می کنم جانمایۀ سخن را با آنچه که جوانان امروز ایران (چه در درون آن مرز پرگهر، و چه در رایاسپهر[فضای مجازی] ) می گویند برابر بگذارید تا به روشنی دریابید که این پیکار تاریخ ساز چگونه و بدست چه کسانی زمینه سازی شده است، چه کسانی در این راستا پیشگام شدند، چه کسانی آرش وار، جان خود در تیر گذاشتند و برای رهایی زادمانهای آیندۀ ایران در سپهر تاریخ رها کردند، چه کسانی آگاهانه در برابر اهریمنِ جهان ویرانگر اسلام بپاخاستند و چراغ زندگانی شان را در گذرگاه باد گذاشتند، چه کسانی پیشمرگ جوانان برومند امروز ایران شدند، چه آنهایی که دیگر نیستند تا درفش سربلند پیروزی خود را در دست جوانان امروز ایران ببینند، مانند دکتر کورش آریامنش، آله دالفک، منوچهر فرهنگی، پروفسور منوچهر جمالی، فرود فولادوند، شایان کاویانی، رضا فاضلی، پروفسور مسعود انصاری، هوشنگ معین زاده، بهرام مشیری و…
چه آنهایی که هستند و هنوز پیرانه سر دست از پیکار با اهریمنی بنام الله، و دیو خونریزی بنام محمد و آل پتیارۀ او، دست برنمی دارند مانند، دکتر روزبه آذربرزین، دکتر علی میرفطروس، سیاوش لشکری، میرزا آقا عسگری مانی، دکتر فریدون آبتین… واین سرباز پیر و بیمار.
تخمی را که ما کاشتیم، اندک اندک ببار نشست و امروز درخت تناوری شد که زادمانهای آیندۀ ایران می توانند در سایه سار جشن ساز و شادی بخش آن سرنوشت خود را بدست گیرند و به دور از هر گونه خرافه باوریها و یاوه پنداریهای خرد سوز، زندگانی خود را سامانی شایسته بخشند.
پاینده ایران
