با قرار گرفتن در آستانهي بر گزاري كنفرانس لندن، بار ديگر پرسش هاي تازهيي به وجود آمده است. داغ شدن بحث مذاكره با طالبان و كشاندن پاي آنان به نظام سياسي و بيشتر از آن، كه گفته مي شود حمايت برخي از كشورهاي غربي را با خود دارند، برايند وضعيت را به گونهي ديگر مي نماياند. آن اين كه در پشت كنفرانس لندن چه چيزي قرار دارد و اين كنفرانس با توجه به موقعيتي كه براي افغانستان دست داده و با توجه به خواستها و برنامههايي كه در سياست بريتانيا براي اين كشور سنجيده شده است، كشور را به كجا ها رهنمون خواهد كرد.
شك و گمانها نسبت به اين كنفرانس در حالي برانگيخته شده است كه برنامه سازيهاي پنهاني حكومت براي كنفرانس لندن و سرانجام آماده شدن «طرح مذاكره با طالبان» از جانب حكومت، برملا شده است؛ طرحي كه قرار است سمت و سوي حكومت را در كنفرانس لندن مشخص كند.
حكومت طرح خود را در حالي به كنفرانس لندن پيشكش ميكند كه مجلس نمايندگان به عنوان تصويب كنندهي ميثاقها و پاليسيهاي حكومت از آن بي خبر است و اين در حالي است كه چيزي به برگزاري كنفرانس لندن نمانده است. اما مجلس نمايندگان نميداند كه آقاي كرزي با چه برداشت و با چه معاملهيي ميخواهد به كنفرانس لندن برود و چه چيزي را بايد مطرح كند.
آمادگيها براي مذاكره با طالبان و پيشنهاد حكومت براي حذف نام ملاعمر كه اخيراً از جانب وزير خارجهي بريتانيا رد شده است، نشان مي دهد كه سياست هاي به مراتب قبلهيي دارد سرنوشت كشور را به دست باد هاي مخوف مي سپارد.
اين در حالي است كه جامعهي جهاني هنوز درك نكرده كه مشكل اصلي اين كشور مذاكره با طالبان نيست بلكه اصلاح حكومت و اطمينان دادن به مردمي است كه سال ها در قبال طالبان و تروريستان رزميده اند، و معلوم نيست كه با قرأيت هاي غلط و معكوس مساعي حكومت براي طالباني شدن روند به كجا مي انجامد؛ زيرا ممكن است هر نوع اقدام در راستاي به قدرت رساندن طالبان، نيروهاي مخالف و مقابل آن ها را كه سال ها در مقابله با آنان قرار داشتند، حساس كند و رويارويي هايي خطرناكي را شاهد باشيم، مگر اين كه طالبان بپذيرند كه به قانون اساسي كشور احترام مي گذارند و مشاركت سياسي موجود را مي پسندند؛ چيزي كه اكنون اين گروه در مقابل آن قرار دارند. بنابراين، اين هم ناممكن به نظر مي رسد.
با اين همه با توجه به سياستهايي كه پاكستان در قبال افغانستان دارد، چنان معلوم مي شود كه طرح تقويت طالبان به جاي حكومت افغانستان، اصلي از جانب پاكستان است كه به تازگي ذهن شماري از كشور هاي خارجي و سياست گذاران براي كشور ما را به خود مشغول كرده است و اين در كنار همه، سپردن كشور به مديريت پاكستان(بحران) است. اما حكومت اين كشور تا هنوز نتوانسته كه در مقابله با سياست پاكستان موضعگيري منطقي كند و گاه به گونهي غير مستقيم خود در تطبيق طرح هاي آن كشور آگاهانه و نا آگاهانه نقش داشته و بازي آن را عملي كرده است. و يا سياست سازان بيروني براي افغانستان، بيشتر متحدان منافع پاكستان اند كه مي خواهند در اين سر ترازو منافع آنكشور را نيز تامين كنند و يا آنرا اصل قرار دهند.
اين به آن معناست كه مشاوران و برنامه سازان براي حكومت افغانستان، چه در داخل و چه در بيرون، تحت تاثير مستقيم سياست هاي پاكستان عمل مي كنند و اين اگر چنين چيزي ثابت به نظر برسد، هم اكنون مديريت كشور را در دستان پاكستان نشان مي دهد؛ زيرا هرباري كه در بارهي افغانستان بحث صورت گيرد، پاي مذاكره با طالبان به ميدان كشيده مي شود؛ چيزي كه نه در كنفرانس لندن و نه هم در هيچ نشست ديگر نمي تواند نتيجه بدهد الا اين كه بحث منافع پاكستان منحيث حاميان طالبان در افغانستان تامين شود.
البته مذاكره با طالبان حرف بدي نيست اما مهم اين است كه از كدام آدرس و حنجره بيرون مي آيد.
طرح كشيدن نام ملاعمر از فهرست سياه سازمان ملل از جانب حكومت و بعد عقب نشيني و تصحيح اين مسأله از جانب مسوولين نشان مي دهد كه آقاي كرزي بي آنكه سنجشي داشته باشد، به طرحي موافقت نشان داده و بعد با همان موافقت، مخالفت ميكند. چنان معلوم مي شود كه ايشان بايد براي انجام مسالهي ملي، مشوره و هدايت بگيرد و هر هدايت و مشوره ميتواند، هدايت، مشوره و تصميم پيشين اورا تغيير بدهد.
به هر حال آقاي كرزي در حالي به كنفرانس لندن مي رود كه تا هنوز كابينه اش تعيين نشده است و نتوانسته به صورت كامل آن را نهايي كند. اين مساله به عنوان ناتواني او مي تواند در كنار چالش هاي ديگر اهميت شركت افغانستان در كنفرانس لندن را كم رنگ جلوه دهد.
