زندگي من 

زندگي من

قسمت دوم

خانه يا آپارتمان چهاراهي صدارت از مرحوم احمدشاه خان وزير دربار بود و چون اولاده او شاگردان پدرم بودند آن آپارتمان را به قيمت مناسب تر كرايه داده بودند . پدرم در ليسه  استقلال به حيث معلم كيميا مقرر شده بود . بعد از چندين ماه بيكاري نو كار گرفته بود و پول زياد هم نمي ساخت . آپارتمان ما دو اتاق كلان و دو پسخانه خورد و آشپزخانه و تشناب داشت . در زير زينه كه بالا مي شديم يك  تحويلخانه بود كه در زمستان بوره اره را در آن مي انداختند و پدرم خودش يك بخاري ديزاين كرده بود كه با بوره اره  گرم ميكرد . يك سقاء داشتيم كه براي ما آب مي آورد و ببچاره يك پايش عيبي بود و پدرم به او بسيار دلسوزي داشت زيرا با همان پاي عيبي  در منزل دوم آپارتمان آب مي آورد و آب دان هاي بزرگ در تشناب و آشپزخانه داشتيم . همسرش همراي مادرم كمك ميكرد و بعضي اوقات دخترش هم همكاري ميكرد . ما پنج برادر بوديم و يك خواهر . خواهر من ، رنا روح افزا يونس ( مرحومه در سن ٥٦ در اثر مرض سرطان در امريكا درگذشت ) بعد از صنف دوازه كه از ليسه ملالي فارغ التحصيل شد با دكتر روان فرهادي ازدواج كرد و با شوهرش راه كراچي كه در آن زمان پايتخت پاكستان بود، شد. دكتر روان در سفارت افغانستان در پاكستان مقرر شده بود .

من هفت ساله بودم كه شامل مكتب استقلال شدم . گفتم كه بابه سقاء كه براي ما آب مي آورد يك پسر داشت . نام او ناظر حسين بود و از تبار هزاره بود . روز كه من را شامل مكتب ميكردند ، پدرم به مادرم گفت كه يك كرتي و پطلون به ناظر هم تهيه كن . نام مادر من ستاره بود و اما لقب خانگي او شيرين جان بود و پدرم كه مادرم را خيلي دوست داشت و احترام ميكرد او را شيرين خطاب ميكرد . مادرم گفت براي ناظر چرا ؟ و من اين جمله را هرگز فراموش نمي كنم كه پدرم گفت : شيرين من نمي توانم قبول كنم كه پسر من شامل مكتب شود و ناظر حسين مكتب نرود . من و ناظر يكجا شامل مكتب شديم و زماني ناظر حسين از دانشكده اقتصاد فارغ شد و كار خوب گرفت و فعلا در فرانسه با خانواده اش زندگي مي كند .

برادر بزرگ من از  مادر جدا بوديم و از همسر اول پدرم بود كه اين ازدواج داستان جالبي دارد .

اعليحضرت امان الله خان يك عده شاگردان را براي اولين بار از افغانستان در سال ١٩٢١ ميلادي براي تحصيلات عالي به فرانسه فرستاد و پدر من در جمله همان شاگردان انتخاب شده بود و وقتي كه عازم فرانسه شد پانزده سال داشت . پسان ها سوال براي من پيش شد چطور  كه پدرم كه نه محمد زايي بود و نه از نزديكان دربار بود و نه از خانواده هاي دولتي سرشناس بود ، انتخاب شده بود . اما پدرم از  نگاه  انتروپولوژي فرهنگي از خانواده هاي بورژوازي كابل بود . هر دو پدر كلان من ، كه برادران بودند يعني حاجي محمد هاشم قناد و حاجي عبدالحميد قناد از اولين شيريني پز هاي  كابل قديم بودند و زندگي مرفه داشتند .در آن زمان در كابل قديم رواج بود كه در خانواده هاي پول دار براي جوانان پسر ، يك زن كلان سال را  نكاح  ميكردند  تا هنر زناشوهري را بياموزد و بعد از يك سال يا كم يا زياد دختر دلخواه را ميگرفتند .پدر من قرباني همين مزخرفات اجتماعي شده بود و قبل از سن پانزده با يك خانم كلان سال او را نكاح كرده بودند . پدرم فرانسه رفت و وقتي ده سال بعد يا زياد تر برگشت هنگام مصافحه با دوستان و اعضاي خانواده يك پسر خوردسال پيش آمد و سلام كرد . پدرم سوال كرد كه اين پسر كيست ؟ جواب شنيد : پسرت!!!! بلي پدرم صاحب يك پسر بود به نام محمد عظيم . در آن زمان مراودات مخابراتي نبود و يك خط سالها ميگرفت كه به اروبا برسد . محمد عظيم در سال ٢٠٠٠ ميلادي داعي اجل را لبيك گفت . در كلاني عظيم جان مامور بانك بود و هميشه در ولايات خدمت ميكرد . بعد از عودت از فرانسه ، پدرم شوكه شده بود . به زودي ملا مسجد ، وكيل گذر و چند تن از بزرگان را دور هم جمع كرد و ادعا كرد كه اين زن به انتخاب او نبوده و نظر به يك رسم و رواج غير عادلانه نكاح شده اســت و زن دو گزينه دارد يا طلاق بگيرد و يا باشد و اما او سر و كاري با او نخواهد داشت . برادران آن زن بيچاره گفتند طلاق شرم اســت و قبول نكردند و گفتند زن باشد و نفقه را قبول كردند . زن شريف بود و من او را به چشم ديده بودم و در ايام بسيار جواني من وفات نمود .

پدرم با دختر عمويش دختر حاجي عبدالحميد پدر دكتر عبدالرحمن حكيمي ازدواج كرد و صاحب پنج فرزند شد

دكتر شفيق يونس پروفيسور نباتات طبي و فارمگولوژي ، رنا روح افزا يونس ، ديپلوم انجنير دگروال محمد همايون يونس ، ( متوفي ٢٠١٥ ميلادي در فرانسه ) ، پروفيسور دكتر محمد تميم يونس استاد انجنيري مدني در ايالت ويرجينيا  و من فريد يونس. خانه ما در چهاراهي صدارت براي ما بسيار فراخ نبود.