خانه » خبر و دیدگاه » حلال بودن بوسه بین دختر ها وبچه ها

حلال بودن بوسه بین دختر ها وبچه ها

امین الدین " سعید- سعید افغانی"
امین الدین " سعید-سعید افغانی"


فتوای  شرعی مفتی جامع الازهر مصر

فتوی  (فتوای) جدید یک متفکر اسلامی به نام جمال البنا از کشور مصر در خصوص حلال بودن بوسه بین دختران و پسران جوان  در اماکن عمومی بحث و جدال گسترده ای را در بین مجامع علمی و دینی مصر ایجاد کرده است.

جهت معلومات شما با تمام امانت داری مطالب را خدمت شما درین ارتباط تقدیم میدارم.

به گزارش خبر ګزاری اژانس خبری  العربیه؛ «البنا» شیخ جمال البنا یکی از شیوخ  جامع الازهر طیفتوای بر حلال بودن بوسه بین دختران و پسران که تا هنوز با هم ازدواج  نه نموده اند ، صادر نمود است . (۱)

شیخ مذکورطی فتوای  مینویسد : این مسأله  در دین مقدس اسلام ضمن «اشتباهات» وارد شده است. این اشتباهات، گناهان کوچکی هستند که با انجام اعمال وکار های  خیر ونیک از بین می روند.

وی همچنین به با اشاره به فتوی خود به العربیه گفت:است  به ما واجب است که نسبت به واقعیتی امکان تجاهل به آن در این عصر فعلی نیست شناخت پیدا کنیم. در واقعیت این عصر کنونی، بسیاری از دختران و پسران جوان توانایی ازدواج را ندارند. این درحالی است که آنان در شرایطی هستند  که بسیاری از عوامل خارجی که باعث تحریک غریزه جنسی می شود بر ایشان سایه گسترانده است. غریزه جنسی ای که خداوند در انسان بنا نهاده است.
وی مدعی شد: ما نباید این مشکل را دست کم بگیریم و کوچک بدانیم. فلا یکلف الله نفسا إلا وسعها، و این فتوی به معنای دعوت به فساد نیست.

البنا ءهمچنین بالا رفتن سن ازدواج، زیاد شدن مشکلات آن و بیکاری را از مسائلی عنوان کرد که باعث این گناهان کوچک مثل بوسه زدن است، می شود.
برخی از علمای الازهر شیخ البنا را متهم به انتشار فحشا از طریق این فتوا کرده و خواستار برگشت وی از این نظر شده اند.

جمال قطب که یکی از بزرگان دانشگاه الازهر و رئیس سابق بخش فتوی این دانشگاه بوده است به شدت به فتوای مفتی البنا اعتراض نموده وگفته است : این گفتار سبب نشر فحشاء و مسائلی کنترول ناپذیری خواهد شد.
قابل تذکر است صدور فتاوی جنجال برانگیز از سوی شخصیت های که به  مرکز الازهر نسبت داده میشوند عمدتا با قصد سازگاری بین دین و دنیای جدید صورت می گیرد، قابل ذکر است که : این اواخر صدور همچو فتوای افزایش یافته است . بطور مثال اخیرا خانم دکتر عزت عطیه استاد و رئیس بخش حدیث در دانشگاه الازهر طی فتوای نوشته است : برای جلوگیری از خلوت یک زن و یک مرد نامحرم در محل کار،  زن می تواند به همکار مرد خود شیر بدهد تا آنها باهم محرم شوند!

۲- فتوی خانم  دکتر عزت عطیه:

به گزارش العربیه، دکتر عزت عطـیه رئیس بخش حدیث دانشگاه الازهر مصر درباره روش جدید محرم شدن مرد و زن در ادارات دولتی  فتوائی جدید را صادر نموده است :

در این فتوای آمده است :اگر دو همکار (یک زن و یک مرد) در یک اتاق که دروازه آن توسط شخص  جز آنها باز نمی شود کار می کنند بخواهند بین آنها محرمیت ایجاد شود زن می تواند پنج بار از شیر خود به همکار مرد خود بدهد و بدین ترتیب آنها با هم محرم و حضورشان در یک اتاق شرعامجاز می شود.
براساس این فتوای عجیب درصورتی که این عمل انجام شود زن می تواند چهره و موهای خود را به مردی که شیرش را خورده است بنمایاند. وی البته این را هم گفته است که چنین محرمیتی باید به صورت رسمی و کتبی ثبت شود.
براساس این فتوا (فتوی) کسانی که با این روش محرم می شوند، می توانند با یکدیگر ازدواج کنند ولی تا قبل از عقد متعارف شرعی حق داشتن روابط زناشویی را نخواهند داشت.

به فهم من از اسلام و جهت یافتن راه حق و حقیقت بهتر است عمق یک سلسله مسایل روابط انسانها و مبادی آن از نظر اسلام توجه نموده و آنرا مورد مداقه قرار دهیم لذا ذیلا مطالب چندی عمده را درین ارتباط خدمت شما خوانندګان ګرامی تقدیم میدارم:

ازدواج در اسلام

دین مقدس اسلام دینی است  کامل، جامع و در نهایت امر دین اسلام آخرین دین الهی وآسمانی در  روی زمین میباشد. دین اسلام که هماهنگ با آفرینش و فطرت بشری حرکت می کند درمورد ازدواج تأکید فراوان نموده وازدواج را  برای بنای خانواده و پدیدآوردن یکی از هسته های اصلی جامعه، افتخار دانسته است.
 زدواج در اسلام، بادرنظرداشت  سایر فواید ، از جمله عبادت به شمار می آید؛ زیرا راهی است که منتهی به کمال انسان  می شود و ثانیاً عهد و میثاقی است بین زوجین تا در سایه آن و علاقه و مودتی که ایجاد می شود،هر دو جانب آسایش یابند. ازدواج نه تنها برای انسانها بلکه  ازدواج برای سایر موجودت امری ضروری بشمار میرود. با ازدواج و مراعات مفاهیم و حکم آڼ مطابق به اصول اسلامی روابط انسان ها در خانواده و جامعه بهتر تنظیم شده میتواند.

پروردګار با عظمت ما میفرماید:  و من کل شیء خلقنا زوجین لعلکم تذکرون؛   از هرچیزی دو نوع بیافریدیم تا مگر متذکر حکمت خدا شوید»

ازدواج یکی از مؤکد ترین سنت  های پیامبران بشمار رفته، طوریکه  خداوند متعال میفرماید : « ولقد آرسلنا رسلآ من قبلک وجعلنا  لهم آزواجآ وذریه » (سوره رعد : ۳۸ ) «وما پیش از تو پیامبرانی  را فرستاده ایم وزنان وفرزندان بدیشان داده ایم » اراده خداوند سبحانه  وتعالی چنان نبود که جهان بحال خود دوام کند وهر وقتی که بخواهد تعداد افراد ش را زیاد  شود بلکه غرایض را منظم نموده وبرای آنها قواعد وضع کرده تا آدمیت انسان را حفظ وفضیلت، طهارت وعفاف  را در او پرورش دهد.

در دین مقدس اسلام ازدواج برای کسانیکه  توانایی داشته باشند، واجب است، زیرا ازدواج باعث عفت ونګهداری نفس میشود.

ازدواج سنتی میباشد  که خداوند متعال آنرا غرض سیر کشتی  زندګی به طرف صلاح وفلاح تشریع کرده.

ازدواج در اسلام  یک واجب اجتماعی است تا از انقراض نوع بشر  جلو ګیری شود. ازدواج بهترین راه برای ایجاد  عشق وعلاقه ومحبت در بین مردان وزنان است و به نحوی رسم است تا تفاوت انسان ها را با سایر حیوانات نګهدارد.

ازدواج در  اسلام معامله  تجاری وتملکی مانند  خرید وفروش واجاره نیست، ویا معامله ای نیست که زن را تقریبآ به صورت برده در آورده واختیارات اورا سلب کرده باشد. ازدواج حقوق است و واجبات به طرفین عقد. هریک از طرفین عقد که از حقوق و واجبات خویش محروم و یا تعدی نماید در برابر یک دیګر مانند طرفین عقد، در برابر ایمان و وجدان و در برابر خانواده و جامعه و در برابر قانون مکلفیت خواهد داشت. بلی همین چند پهلو بودن احساس مسؤلیت یکی از برتری های زندګی در چوکات دین مبین اسلام است.

بلی ازدواج در اسلام قرار داد است که برای طرفین عقد زن وشوهر حقوق ووجا ئب تعیین می کند  ورسالت هریک از زوج وزوجه را در فامیل ، خانواده وجامعه تعیین می دارد.

رابطه وعلاقه  در بین زن وشوهر رابطه اطمینان وآرامش است، در امر ازدواج قلبها  آرام میګیرند ومهر ومحبت به وجود می آیــد.

ابن عباس (رض ) میګوید: « عبادت انسان تکمیل  نمی شود تا ازدواج نکند، هدف ابن عباس این است که وی ازدواج  را جـــزء عبادت ومکمل آن قرار داده است واګر به مفهوم حکمت وفلسفه  ازدواج هم دقت بعمل آیـد، قلب انسان به اثر ازدواج وغلبه شهوت آرام میشود وعبادت  هم جـــزء با قلب فارغ وآرام تکمیل نخواهد شد.

ابن مسعودمی ګفت : « اګر تنها ده روز از عمرم باقی بماند دوست دارم ازدواج کنم  تا به حالت مجرد وعزب به حضور پروردګار نرســــم.

در حدیث متبرکه آمده است « یا معشر الشباب من استطاع منکم الباءه فلیتزوج فانه اغض للبصروأحصن للفرج ، ومن لم یستطع فعلیه بالصوم فانه له وجا ء » « ای ګروه جوانان   !

هر یکی از شما که قدرت  تأمین مخارج ازدواج را دارد  ومیتوانید هزینه آن را تهیه کند  باید آزدواج کند، چرا که ازدواج بهتر است برای کنترول چشم  وناموس را بهتر محفوظ میدارد، اما کسی که نتواند نفقه ازدواج را تأمین  کند باید روزه بګیرد چون روزه باعث ضعف وکم شدن شهوت وغریزه جنسی است. » ( بخاری ومسلم )

 از ابتدایی ترین حقوق بشر ارضاء نیازهای اولیه است و ازجمله این نیازهای ابتدایی، ارضاء غریزه جنسی است. ازدواج درحقیقت قراردادی است که ارضاء این غریزه را به شکل بهتر و انسانی تر تضمین می کند. آدمی در گریز از تنهایی وحشــتـــزای خویش، به واسطه ازدواج، مونسی تا پایان حیات می یابد:
«والله جعل لکم من انفسکم ازواجا و جعل لکم من ازواجکم بنین و حفده …؛  و خدا از جنس خودتان برای شما جفت آفرید و از آن جفت ها پسران و دختران و دامادها و نوادگان برای شما خلق فرمود…» از سوی دیگر ازجمله حقوق آدمیان، برخورداری از آرامش در طول حیات است و ازدواج زمینه ساز آرامشی شگرف برای فرد خواهد بود.
«… ان خلق لکم من انفسکم ازواجا لتسکنوا الیها…؛   برای شما از جنس خودتان جفتی آفرید تا در کنار او آسایش داشته باشید…» ازدواج سبب تقویت فضیلت اخلاقی و عفت می گردد و در سایه رشد عفت فردی، عفاف در جامعه نیز گسترش می یابد. هیجاناتی که در فرد وجود دارد و او را به طغیان و سرکشی وامی دارد، تنها ازطریق ازدواج آرام شده و مانع تزلزل انسان به مراتب پست وجود می گردد.
به واسطه ازدواج است که حیات مسجود ملائک، جانشین خدا برروی زمین تداوم می یابد و پس از ازدواج و پدر یا مادر شدن جلوه ای از خالقیت خدا در فرد متجلی می گردد.

امام غزالی اهداف ازدواج را اینچنین برشمرده اند :

ازدواج باعث تقویت حسّ دینداری و نابودی مکر شیطانهاست . ازدواج  دژی محکم در برابر دشمن خدا و سبب فزونی جمعیّت مسلمین است که پیامبرصلی الله علیه وسلم نزد سایر پیامبران (علیه السلام ) به آن مباهات مینماید.
امام غزلی در مورد  فواید ازدواج میفراید : ازدواج پنج فایده دارد : تولّد فرزند، فرونشاندن شهوت، تشکیل خانواده، زیاد شدن فامیل و جهاد با نفس جهت انجام امور یاد شده… .
وباز میفرمایند : هر کس برای حفظ ایمان و تولّد فرزند ازدواج کند نزد خداوند پاداش دارد و آنرا چنین بیان مینمایند :
۱-  همنوا شدن با اراده ی خداوند در تداوم نسل بشر.
۲-   بدست آوردن محبت پیامبرصلی الله علیه وسلم به علت برآوردن آرزوی ایشان در مباهات به زیادی تعداد امّت.
۳-  رسیدن به برکت الهی و پاداش فراوان و آمرزش گناهان به سبب دعای فرزند صالح.
امام غزالی تأکید دارند که مورد اوّل مهمترین و اساسیترین فواید ازدواج نزد خردمندان است و مثالی ذکر میکنند که :
شخصی مقداری تخم و لوازم کار امد زراعتی و زمینی مناسب در اختیار غلامش قرار داده تا در آن کشت نماید و مأموری هم بر او تعیین نمود تا از کارش وارسی و نظارت کند و او را تشویق نماید. حال اگر غلام تنبلی و مأمور سستی کرد آیا نتیجه اش برای آنها خشم و تنبیه آن فرد نیست.

حکم رضاع و شیر دهی در اسلام :

در قرآن عظیم الشان در ( سوره بقره :   آیه :۲۳۳ ) میفرماید : « وَالْوَالِدَاتُ یُرْضِعْنَ أَوْلاَدَهُنَّ حَوْلَیْنِ کَامِلَیْنِ لِمَنْ أَرَادَ أَن یُتِمَّ الرَّضَاعَهَ: «مادران دو سال تمام به فرزندان خود شیر بدهند، تا آنهایی که می خواهند دورهٴ شیر دادن به اِتمام برسد». «   علاوه بر این ها در همین سورهٴ بقره (آیهٴ ٢٣٣) باز «جسم زنان» زمینهٴ حکم و امر خاص دیگری را فراهم کرده است.  همین وضع خاص موجب شده که الله رب العالمین به زنان توصیه نماید که دو سال به اولاد خویش شیر بدهند، و قرآن منزل در این رابطه چنین قانونگذارى می کند:

در این آیه قبل از هر چیز کودکان مورد توجه قرار گرفته اند و مادران موظف به دادن «شیر کامل – غذای کامل» به فرزندان خود شده اند، که طبعا در طى دو سال تمام به انجام می رسد.

رضـــــاع :

در لغت بمعنای مکید ن پستان است .

ودر اصطلاح شرع : مکیدن شیر انسان در مدت مخصوص است .  

مدت شیر خوارګی در اسلام :

 در مورد مدت و زمان رضاعت و شیرخوارگی فقهای اسلام نظریاتی متفاوتی دارند:

اول: جمهور فقهاء (امام مالک، امام شافعی و امام احمد رحمهم الله) گفته اند مدت شیرخوارگی که حکم تحریم به آن تعلق می گیرد و قایم مقام نسب می شود دو سال است نظر به حکم  آیه
( سوره بقره :   آیه :۲۳۳ ) « یعنی مادران شیردهند اولاد خود را دو سال کامل »  

خداوند متعال می فرماید:« و فصاله فی عامین » یعنی جدایی طفل ازشیر مادر، دوسال است  .

پس کم ترین مدت حمل شش ماه تخمین شده است باقی ماند دو سال برای شیردادن.آنچه در مورد ابن عباس روایت کرده از رسول الله صلی الله علیه وسلم:  « لارضاع الا ما کان فی حولین.»  « یعنی نیست شیرخوارگی مگر در دوسال. » .
نظر اکثر علما و اکثر صحابه رضوان الله علیهم و ازواج مطهرات به غیر از حضرت عایشه رضی الله عنها براین است.اما ابویوسف و امام محمد رحمهما الله نیز مدت شیرخوارگی را دوسال گفته اند. در فتح القدیر آمده است: صحیح ترین اقوال، قول امام ابویوسف و محمد رحمهم الله است که به دو سال اقتصار شده در حق تحریم نیز چنین است.امام طحاوی آن را تأیید  و اختیار کرده است. در بحرالرایق ج ۳ص۲۲۹ نیز توضیح شد است.

امام ابوحینفه رحمه الله  ومدت شیر خوارګی:

امام ابو حنیفه میفرماید:  مدت شیرخوارگی که در آن حرمت ثابت می شود سی ماه است
( دوسال ونیم) نظر  به حکم آیه متبرکه «  امهاتکم اللاتی ارضعنکم » یعنی و حرام است برشما مادرانی که شمارا شیر داده اند.

وجه استدلال  امام ابوحنیفه این است که آیت مطلق ذکرشده و زمان در آن قید نشده است مگراینکه دلیل دیگری به قید آن داشته باشید. و  قید سی ماه به دلیل آیت دیگری است که خداوند می فرماید :« فان ارادوا فصالاً عن تراض منهما  وتشاور. .»   یعنی اگر اراده جدا کردن از شیر را داشتند به رضایت و مشوره آنها باشد.
از این آیت به دو وجه استدلال می کند:یکی اینکه فصال و جدا کردن طفل از شیر ثابت است بعد از دو سال اما حرف(فأ) در «   فان ارادوا  »  برای تعقیب است نظربه قاعده مسلم علم نحو، بقای رضاعت را بعد از دو سال ثابت می نماید تا که طفل کاملاً از شیر جدا شده و فصال شیر گرفتگی متحقق شود.
دیگر اینکه اراده فصال(از شیر گرفتن) مطلق اختیار داده شده است.  و این فصال نمی باشد مگر در مورد شیر پس شیر دادن بعد از دوسال حکم اش باقی است. همچنان وقتی دو سال پوره می شود زن مامور نشده به فطام (از شیر جدا کردن) زیرا ترس هلاک طفل متصور است، پس چنین نیست که از یک طرف امرشده باشد به شیر دادن طفل و از طرفی حرام گردد برای طفل شیر، و این در یک حالت ناممکن است.
خداوند می فرماید:  « و حمله و فصاله ثلاثون شهراً » مراد از حمل زمان شیرخوارگی است که طفل به دوش مادر می باشد نه زمان مدت حمل ، و مراد از فصال بعد از شیر خوارگی و جدا شدن ازشیر است، بناء هر دو حمل و فصالش سی ماه است.
بناء، تعیین شد حد فاصل مدت رضاعت بعد از دوسال الی شش ماه که حداقل مدتی است که طفل تغییر حالت میدهد در بطن مادرش.

نــــظریــــات  سایـــــر عــلماء :

نظریات مختلفه یک عده از علماء که طرف قبول جمهور علما واقع نشده است: از عده نقل شده

گفته اند مدت شیر خوارگی سه سال است. دلایل شان همان دلایل امام ابوحنیفه رحمه الله است اما امتداد آن از شش ماه الی یک سال، اعتبار میدهند.حکم رضاع را بعد از دو سال یک سال کامل مانند سال اول و دوم اعتبار میدهند، زیرا می گویند که تغییر حال طفل درمدت یک سال خوبتر و بهتر می باشد. اما اوزاعی می گویند: مدت رضاع الی قبل فطام (از شیرجدا کردن) است اگر مدت شش ماه یا یک سال شیر داه شد بعد ازآن اگر از شیر جدا شد برای همچو یک طفل از شیر جدا شده اگر شیر داده شود حرمت به آن تعلق نمی گیرد.امام شوکانی از عمربن عبدالعزیز روایتی را نقل می کند که گفته است” مدت شیرخوارگی که حرمت ر ا ثابت می کند الی هفت سال اعتبار دارد.اما شوکانی از ربیعه روایتی را نقل می کند که مدت شیرخوارگی که حرمت را ثابت می کند دو سال و دوازه روز است.( برای معلومات مزید  مراجعه شود به:  روائع البیان تفسیر آیات الاحکام القران، تألیف محمد علی صابونی فقه السنه، تألیف سید سابق.، الاختیار لتعلیل المختار، با تعلیقات شیخ محروم محمود الودقیق.شرح قدوری، البرنی عاشق الهی مفتی محمد، با ترجمه استاد غلام الدین. بحرالرایق ج ۳ ) .

بر میګردیم به  فتوای خانم عزت عطیه  رئیس بخش حدیث پوهنتون الازهرمصردرباره روش جدید محرم شدن مردو زن در ادارات دولتی:

همانطوریکه ګفته  آمدیم در شرع اسلامی شیرخوارگی و تحریم آن در مدتی است که شیرخوار طفلی باشد، در حدود دوسال ویا دونیم سال عمر داشته باشد،     که حسب اختلاف آرای فقها، فوقآ بیان شد در غیر آن تحریم ثابت نمی شود.

سوال : 

 اګر مردی از پستان زن خویش شیر بنوشد آیا به  نوشیدن آن شیر حرمت همسر اش بر او ثابت می گردد یا خیر ؟ در جواب این سؤال  به روایت تاریخی مراجعه نموده وبه حل جواب سؤال می پردازیم :

روایت است که مردی اعرابی با زنش به مدینه آمد و وضع حمل کرد و پستانهای زن تورم کرد و آن مرد شیر او را می مکید و به زمین می ریخت و جرعه ای ازآن در شکمش فرورفت پس از ابوموسی درآن باره پرسید، ابوموسی گفت: زنت از تو دورشد، آنگاه مرد نزد ابن مسعود آمد و به او خبر داد او اعرابی را نزد ابوموسی آورده گفت: آیا این سرسفید را شیر خوار می دانی؟ کسی از ازدواج در اثر شیرخوارگی حرام می گردد که گوشت و استخوانش از شیر آن تشکیل شده،  نمو کرده باشد. پس ابوموسی گفت: چیزی از من نپرسید و این خبر نزد خود تان باشد، جصاص می گوید: این دلالت بدان می کند که او از قول اولش برگشته به سوی قول ابن مسعود. 
اما بدون ضرورت نوشیدن شیر همسر مکروه است :

شیرزن به اتقاق فقهاء پاک است، باکی ندارد که شوهرپستان همسرخودرا به دهن گیرد. در صورت ضرورت اگرمردی شیرهمسرخودرا نوشید هیچ مشکلی وجود ندارد، اما درصورت غیرضرورت، در زمینه فقهای متأخراحناف اختلاف نظردارند، طوریکه در جلد۵ صفحه ۳۵۶  کتاب فتاوی عالمگیری آمده است.فتح القدیرمی نویسد: شیرجزوی از بدن انسان است بدون ضرورت استفاده ازآن جایزنیست. وقول فیصل این است که مکروه است که مردی عمداً شیرهمسرخود را بنوشد، چون مخالف خواسته طبیعت و افتادن در گردابه مخالفت فقهاست.

اما به نوشیدن آن حرمت ثابت نمی گردد: 

اما به نوشیدن شیرزن، بعد از گذشت مدت آن، ( دوسال یا دونیم سال حسب اختلاف فقها)

حرمت ثابت نمی گردد و جدایی را میان زن و شوهر به میان نمی آورد. 

( برای معلومات مزید مراجعه شود  به:  روائع البیان تفسیر آیات الاحکام القرآن، محمد علی صابونی ، فتاوی عالمگیری و فتاوی ابن تیمیه مراجعه  فرماید .).     پایان

 

نام رساله :
حلال بودن بوسه بین دختر ها وبچه ها
فتوای  شرعی مفتی جامع الازهر مصر

تتبع ونګارش:    امین الدین ( سعیدی ـ  سعید افغانی )

مـــدیــر مطالعـــات سـتراتـــیــــژیـــک افغان

ومسؤل مرکز کلتوری دحـــــق لار-جرمنی

ادرس   :

saidafghani@hotmail.com

 

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد

Copyright © Jawedan.com